Geiger-Müller sayacı, iç çeper ve bir telden oluşmuş merkez toplayıcı elektrot arasında çok kuvvetli bir elektrik alanının bulunduğu bir iyonlaştırma odasıdır. Bu alanın etkisi altında, taneciğin geçişi sırasında oluşan birincil iyonlar, ikincil iyonları üretmeye yetecek kadar hız kazanırlar. Böylelikle, merkez tel üstünde bir iyon kümesi oluşur. Bunun sonucu olan gerilim itkisi, on voltluk bir değere erişir ve büyütülmesine gerek kalmaz. Kendi kendine gerçekleşen bu boşalımın, yeni bir tanecik saptanmak istendiğinde durdurulması gerekir. Bunun için, sayaçlar genellikle bir argon ve alkol karışımıyla doldurulurlar. Gerçekten de alkol buharları, İyonlaştırıcı morötesi fotonları soğururlar. Ama bu madde yavaş yavaş yok olur, bu da sayacın “yaşamı”nı sınırlandırır. Söz konusu engel, halojenli sayaçlarda ortadan kaldırılmıştır. Rutherford ve Geiger’in 1913’te gerçekleştirdiği, Müller’in 1928’ de geliştirdiği bu aygıt,başta uranyumlu madenlerin araştırılması olmak üzere birçok alanda kullanılır.
Deney bölgesinin çevresindeki ışın kalıntılarının düzeyinin ölçülmesinde kullanılan bir Geiger-Müller sayacı
Son Yorumlar